“Arirang” Kim Ki-Duka, koreańskiego mistrza kina metafizycznego, zrealizowany po trzech latach od premiery “Snu”, nagrodzony Un Certain Regard Award na tegorocznym festiwalu w Cannes, to – jak piszą krytycy – piękna i frustrująca, do bólu szczera, bezkompromisowa filmowa psychoterapia, kino autorskie w stanie czystym. “Aktorka niemal zginęła w fatalnym wypadku podczas kręcenia “Snu”. (…) Gdybym nie rzucił się na drabinę i nie odwiązał liny… Całkowicie się zagubiłem i płakałem, gdy nikt nie widział. Chwila ta, której nigdy nie chcę przywoływać, zmusiła mnie do spojrzenia wstecz na 15 filmów, jakie gorączkowo robiłem przez 13 lat mojej kariery” – opowiadał reżyser. Po wypadku na planie “Snu” Kim Ki-Duk spędza dwa lata na dobrowolnym wygnaniu, w nieogrzewanej chacie na koreańskiej prowincji. Żyje jak pustelnik, bez bieżącej wody i ogrzewania, z namiotem rozłożonym w domu, pośród walających się pamiątek po dawnych sukcesach. W dialogu ze sobą z ekranu i ze swoim cieniem analizuje źródła własnej twórczości, emocje i kompleksy, pułapki stylu i oczekiwań. Płynnie przechodzi od samobiczowania do narcyzmu. W przerwach między oglądaniem dawnych filmów, obrazów i plakatów artysta majsterkuje w domowym warsztacie, konstruuje maszynkę do kawy oraz pistolet, z pomocą którego ostro rozliczy się z postaciami z dawnych lat. Przejmującym refrenem staje się w filmie tytułowa pieśń, wykonywana wedle tradycji w momentach melancholii. W finale Kim Ki-Duk nie tyle śpiewa, ile charczy przez łzy: “Arirang, Arirang, Arariyo, długa droga przez przełęcz Arirang”.

„Motocykle 3D: Jazda na krawędzi” – najlepiej sprzedająca się produkcja dokumentalna w historii brytyjskiej kinematografii. To opowieść o pasji, wolności wyboru i woli walki, której akcja rozgrywa się na brytyjskiej wyspie Man. Już od 1904 roku organizowane są tam uliczne wyścigi motocyklowe „Isle of Man TT Races” – zaliczane do jednych z najbardziej widowiskowych i niebezpiecznych imprez tego typu na świecie. Wyspa jest jedynym terytorium należącym do Wielkiej Brytanii, na którym nie obowiązuje ograniczenie prędkości. W filmie występuje jedna z najgłośniejszych postaci ostatnich lat, 29-letnia gwiazda, człowiek legenda wyścigów motocyklowych Guy Martin. Bohaterem filmu jest także Ian Hutchinson, który na motocyklu CBR600RR wygrał 5 kolejnych wyścigów na Isle of Man w 2010 roku. Dokonał tego jako pierwszy w historii wyścigów. Narratorem filmu jest JARED LETO, amerykański aktor znany z takich filmów jak „Cienka czerwona linia”, „Podziemny krąg”, „Requiem dla snu” czy „Mr Nobody”. Wokalista i gitarzysta zespołu „30 seconds to Mars”.

“Wszystko płynie” to dokumentalne, fabularyzowane , kino drogi. Muzyczno-filmowa impresja stworzona całkowicie poza głównym nurtem polskiej kinematografii. Ilustrowana wyjątkową ścieżką dźwiękowa, stworzoną przez młodych, otwartych, pełnych pasji polskich artystów. Prosta historia człowieka zagubionego, który ucieka przed wielkomiejskimi problemami, staje się spokojną opowieścią o przyrodzie i przestrzeni dzikiej rzeki w środku Europy. Dzięki pięknym zdjęciom i nastrojowej narracji muzycznej widz przebywa podróż wraz z głównym bohaterem. Na rzece wszystko się zmienia, wszystko przemija, pozostaje nostalgia, która może być źródłem mądrości. “Wszystko płynie” spokojnie, niespiesznie skłania do refleksji o życiu i powrocie do natury.

Kim tak naprawdę jest były szef Jukosu – Michaił Borysowicz Chodorkowski? Idealistycznie myślącym socjalistą? Kapitalistą, próbującym prowadzić niezależną politykę? A może zwykłym przestępcą? Film jest próbą obiektywnego portretu tej kontrowersyjnej postaci, która wzbudza międzynarodowe zainteresowanie oraz emocje.

Filmowa podróż w krainę męskiej erotyki – rodzaj sensualnego, prowokacyjnego, a w wielu miejscach autobiograficznego i bardzo melancholijnego eseju, u którego źródeł tkwi chęć zrozumienia natury i sensu męskiej seksualności.

Baby(ies) to wizualne, zmysłowe doświadczenie, które odsłania podstawowe ludzkie uczucia. Żadna scena w “Baby (ies)” nie została zainscenizowana. Na film składają się te wyjątkowe momenty, które – o czym wie każdy rodzic – wyznaczają rytm pierwszego roku życia dziecka. To fascynująca opowieść. Kolejne ujęcia pokazują historię poprzez swą zawartość i formę, konfrontując niemowlę ze światem zewnętrznym, który wydaje się przytłaczająco wielki, potencjalnie nieprzyjazny i po prostu domaga się uwagi… Widzowie odnajdą tutaj uniwersalne przesłanie, przekazane poprzez tę wyjątkową podróż do wnętrza życia na ziemi.

Dokumentalny zapis rzeczywistości małego słowackiego miasteczka, którego burmistrzem jest niestrudzony generał w stanie spoczynku. Najpierw przywrócił mu blask świetności, a później podjął się jeszcze trudniejszej misji – uratowania go przed wymarciem. „Miejski serwis randkowy” to film o próbach zmotywowania trzydziestoletnich singli, by się ustatkowali, założyli rodziny i zaczęli pracować na wspólne dobro. Pełna ciepła i dowcipu opowieść o przeciętnych ludziach, którzy zostali postawieni w nieco absurdalnej, ale jak najbardziej prawdopodobnej sytuacji. Hníková trafiła na prawdziwą żyłę złota – nie da się jej rozmówców nie polubić.

Jaskinia zapomnianych snów to niezwykła, poruszająca filmowa podróż w przeszłość – w głąb ludzkiej kultury i tradycji. Herzog łączy tu talent reżysera, odkrywcy i poetyckiego filozofa, przedstawiając najstarsze odkryte dotąd obrazy stworzone przez człowieka. Film ma zatem olbrzymi potencjał edukacyjny, będąc cenną i niezwykle pouczającą lekcją na temat historii sztuki oraz prehistorii ludzkości. Setki naskalnych malowideł jaskini Chauvet prezentują co najmniej trzynaście różnych gatunków zwierząt, w tym: konie, bydło, lwy, pantery, niedźwiedzie, renifery, a nawet hieny. Prehistoryczni artyści zastosowali tu różnego rodzaju malarskie techniki, często niestosowane w innych znanych nam obecnie jaskiniach, co powoduje, że miejsce to stanowi jednocześnie ważne źródło wiedzy na temat życia człowieka w epoce paleolitu.

“Jan Paweł II. Szukałem Was…” to pełnometrażowy film dokumentalny o życiu i przesłaniu, jakie pozostawił po sobie Jan Paweł II. Film ukazuje jego wyjątkowe miejsce w historii kościoła i świata oraz to, jak jego niezwykła osobowość, naturalność, otwartość i poczucie humoru łączyły ludzi na wszystkich kontynentach, niezależnie od ich statusu społecznego, wieku, wyznawanych wartości czy religii.

Film nagrodzony Oscarem, to pierwszy materiał filmowy dokumentujący szokującą prawdę o kulisach kryzysu ekonomicznego z 2008 roku. Globalna zapaść na rynkach finansowych, która przyniosła straty w wysokości ponad 20 bilionów dolarów, doprowadziła w rezultacie do utraty pracy i domów przez miliony ludzi. Dzięki zakrojonym na szeroką skalę wnikliwym działaniom badawczym i wywiadom przeprowadzonym z głównymi graczami rynków finansowych, politykami i dziennikarzami, film pokazuje rozwój spekulacyjnych operacji finansowych i stojącego za nimi przemysłu finansowego. Rzuca również światło na wzajemne relacje i mechanizmy, które doprowadziły do skorumpowania działań politycznych, regulacyjnych i świata nauki. Narratorem filmu jest laureat Oscara® Matt Damon.

Restrepo jest jednym z nielicznych filmów we współczesnej kinematografii, w której zarówno kule jak i wznoszony przez nie obłoczek kurzu tuż przy nogach stojącego żołnierza są do bólu prawdziwe. Tim Hetherington, fotograf z laurem World Press Photo i Sebastian Junger, autor przeniesionej na ekran morskiej odysei rybackiego kutra – Gniew oceanu towarzyszą przez 15 miesięcy plutonowi marines w zagubionej w górach Afganistanu dolinie Korengal, zwanej inaczej Doliną Śmierci, gdyż zginęło w
niej więcej Amerykanów niż w jakimkolwiek innym punkcie afgańskiego konfliktu. Przez 5 lat wojny toczonej na 27 km kwadratowych ziemi poniosło śmierć prawie 50 żołnierzy. Wojny o tyle bezsensownej, że wojsko wycofano z doliny w kwietniu 2010 r., mimo iż miejsce to jest ważnym kanałem przerzutowym broni z pobliskiego Pakistanu. Jednak nie wielka polityka ale dynamika relacji między uczestnikami konfliktu interesuje Jungera i Hetheringtona najbardziej. Film zaczyna się standardowym – „Nie wiem, po co tu jesteśmy” i kończy „Kiedy słyszę słowo Restrepo, nie myślę o bazie, do której ta nazwa przylgnęła, ale o przyjacielu, o sanitariuszu Juanie Restrepo”. Jest to film o braterstwie broni.

Film „Para do życia” jest ciągiem wypowiedzi mężczyzn, dla których sauna staje się konfesjonałem – miejscem, w którym mogą wyznać swoim przyjaciołom najbardziej intymne historie. Zważywszy na stereotyp ciążący na Finach, ich szczerość wydaje się czasem szokująca. Fińscy mężczyźni potrafią mówić o swoich najintymniejszych uczuciach ze swobodą, jakiej pozazdrościliby im bohaterowie Woody’ego Allena. Absolutny brak tabu – także dotyczących nagiego ciała, umiejętność oczyszczającego płaczu, bezwzględność w analizie własnych emocji, ujmująca czułość, z jaką opowiadają o najbliższych – wszystko to odsłania inną twarz Finlandii, o lata świetlne odległą od obrazu Finów jako niezbyt rozgarniętych mruków.

Hinduski guru Maharishi Mahesh Yogi stał się legendą za życia. Stworzył formułę medytacji transcendentalnej, którą obdarowywał najbardziej prominentne osobistości świata. Inicjował gwiazdy: zespół The Beatles, Mię Farrow i Clinta Eastwooda. Potrafił rozmawiać z ludźmi i zdobywać ich zaufanie. Przez kilka dziesięcioleci stworzył bajecznie bogatą organizację licząca 6 milionów wyznawców. Mówił, że najbardziej zależy mu na utrzymaniu światowego pokoju. „To było jak poznać Jezusa” – wspomina jedna z kochanek guru, dziś zajmująca się leczeniem i szamanizmem. David, młody niemiecki filmowiec odkrywa, że jego idol, reżyser David Lynch, praktykuje medytację Maharishiego i wierzy, że jest ona drogą do spełnienia. Zapatrzony w mistrza filmowiec spotyka się z reżyserem, uważnie wsłuchuje się w jego słowa, uiszcza dwa tysiące Euro wpisowego i rozpoczyna przygodę z medytacją transcendentalną. Śmierć guru uruchamia problemy walkę o sukcesję i rozłamy wewnątrz ruchu. Władze nie życzą sobie tak niewygodnego świadka jak ekipa filmowa. Główną osią dokumentu Sivekinga jest odkrywanie prawdy o organizacji TM i o naturze sekty jako takiej